KOU - szczęście


HERALDYKA ROKUGANU
Marcin Tysler


Wstęp
      Polem działania heraldyki jako sztuki i przedmiotem zainteresowania jako nauki jest, ogólnie rzecz biorąc, znak rozpoznawczy. Zajmować będziemy się tu znakami identyfikującymi osoby i rody, choć dotyczyć mogą również różnorakich organizacji i instytucji.
      Znak heraldyczny może mieć postać wizualną lub akustyczną. Te drugie to wszelkiego rodzaju zawołania, motta i okrzyki bojowe, którym poświęcimy odrębny tekst; skupimy się teraz na znakach wizualnych.

Historia
      U zarania dziejów Cesarstwa starożytni bohaterowie nie potrzebowali się identyfikować. Wkrótce jednak wokół nich zaczęli gromadzić się śmiertelnicy i utworzyły się zaczątki dzisiejszych klanów. Dawni herosi odchodzili, pojawiali się ich spadkobiercy, powstałe armie zaczęły się ze sobą ścierać. Konieczność stworzenia znaków rozpoznawczych, sztandarów, monów i innych obiektów była nieunikniona.
      Pierwsze znaki przyjmowano spontanicznie. Nawiązywano do dziejów rodów i klanów, obowiązującej symboliki, niekiedy adaptowano znaki używane w prehistorycznych czasach. Zasady używania obiektów heraldycznych dopiero się kształtowały i krzepły wraz z ustalaniem kształtu Szmaragdowego Imperium. Dziś reguły te są ustalone, choć nie można powiedzieć, że jasne.

Praktyka heraldyczna
      Prawa do znaku heraldycznego ma zaskakująco szeroka rzesza Rokugańczyków. Mianowicie znaki te, prócz całego stanu samurajskiego, noszą również pospolici wojownicy - ashigaru, jak również służba. W ich sytuacji sprawa jest prosta - posługują się znakami swojego pana. W przypadku szlachty sprawa jest nieco bardziej skomplikowana.
      Samuraj może nabyć znak identyfikacyjny trojako. Najczęściej spotykaną sytuacją jest dziedziczenie. Przyjmuje się, że obiekty heraldyczne dziedziczy się wraz ze statusem i tytułami. Częstą praktyką jest jednak odmienianie ich tak, by odróżniały poszczególne generacje. Innym sposobem uzyskania znaków heraldycznych jest otrzymanie ich od suwerena. Samuraj, składając przysięgę lenną, może otrzymać znaki określające jego nowy status. Trzecia w końcu droga jest typowa, paradoksalnie, dla wyrzutków kasty samurajskiej - roninów, oraz największych, najwyżej postawionych wielmożów. Jest to samodzielne przyjęcie nowego, indywidualnego znaku w sposób arbitralny.

System heraldyczny
      Podstawą rokugańskiego systemu heraldycznego jest tradycja. To szacunek dla niej pozwala zachować w tej materii względny porządek. Na stanie samurajskim jako całości spoczywa obowiązek dbania, by obiekty heraldyczne używane były w sposób właściwy, niemniej jednak władze stara się dodatkowo tę dziedzinę objąć nadzorem. Na rodzinie Miya ciąży zadanie utrzymywania zapisków, w których aktualnie używane znaki heraldyczne byłyby notowane. Ich mnogość powoduje, że dokumentacja ta nie może być kompletna, z drugiej jednak strony wielu użytkowników obiektów heraldycznych zabiega o odnotowanie nowopowstałych odmian i form. Zapobiec ma to nieporozumieniom i uprawomocnić znak w oczach administracji.

Znaki heraldyczne
      Wizualny znak heraldyczny może przybrać rozmaite formy. Najbardziej charakterystyczne dla Rokuganu są dwie z nich. Pierwsza, najstarsza i najważniejsza, to sztandar. Wykonywany na wiele sposobów, od niepamiętnych czasów towarzyszy samurajom i wielmożom, wskazując ich pozycję na polu bitwy, górując nad orszakami oraz towarzysząc dworskim i religijnym uroczystościom. Drugą, niemal tak samo istotną postacią jest mon, specyficznie ukształtowany znak graficzny zdobiący zbroje, stroje, siedziby i przedmioty codziennego użytku szlachty. Pozostałe formy to znak analogiczny do znanego z heraldyki Zachodu klejnotu oraz klanowe barwy. Samurajowie starają się, by hełmy ich zbroi przybrane były w jak najwymyślniejszy i indywidualny sposób. Podobnież wszelkiego rodzaju przedmioty, przeznaczone do użytku w określonym klanie, utrzymane są w specyficznej dla niego gamie kolorów.

Zasady
      Znajomość systemu heraldycznego określa Umiejętność Heraldyka. Umożliwia ona rozpoznawanie znaków, identyfikację posługujących się nimi osób, określanie powiązań genealogicznych, znajomość reguł kształtowania i posługiwania się obiektami heraldycznymi. Zaawansowana wiedza w tym zakresie pozwala na poznanie źródeł heraldyki: legend o pochodzeniu znaków, ich interpretacji i symboliki, znajomość źródeł (literatury, malarstwa i grafiki), w których dane znaki się pojawiają.
      Do rozpoznawania podstawowych znaków i ogólnej identyfikacji przynależności klanowej znajomość Heraldyki nie jest konieczna. Dopiero uzyskanie informacji wymienionych powyżej wymaga posiadanie jej przynajmniej na poziomie 1.
      Heraldyka na poziomie 3 lub wyższym obniża o 10 PT testu Inteligencji + Chwały, wykonywanego w celu rozpoznania spotkanej postaci.

Źródła:
      1. Ree Soesbee, Rich Wulf, Shawn Carman: The Winter Court: Kyuden Kakita, AEG;
      2. Stephen Turnbull, Angus McBride: Samurai heraldry, Osprey Publishing, Oxford 2002;
      3. Witold Nowakowski: Kawanakajima 1561, Bellona, Warszawa 2002;
      4. Paweł Dudziński, "Alfabet heraldyczny", Warszawa 1997;
      5. Adele Westbrook, Oscar Ratti; "Sekrety samurajów"; Bydgoszcz 1997;
      6. Serwis "Flagi Świata" fotw.digibel.be;
      7. Serwis "Kamon 5000 Project" www.kamon.com



 
 


L5K PO
POLSKU: