KOU - szczęście


SZTANDARY ROKUGANU
Marcin Tysler


Historia i znaczenie
      Trudno wyobrazić sobie Cesarstwo pozbawione sztandarów. Te najwyżej cenione spośród obiektów heraldycznych zajmują poczesne miejsce w zmilitaryzowanym świecie Rokuganu. Oddaje im się cześć i przypisuje religijną symbolikę, a te najbardziej starożytne stają się potężnymi artefaktami.
      Stosowanie weksyliów ma tysiącletnią historię. Wieki temu wielcy generałowie i przywódcy tworzyli dla siebie sztandary, które wskazywałyby ich pozycję na polu bitwy, siały grozę w szeregach przeciwnika, a własnych towarzyszy napawały otuchą. Powstawały one spontanicznie i przyjmowały rozmaite formy. Umieszczone na nich wzory i znaki również nie podlegały ściślejszym regułom. Sprawia to, że przechowywane dziś w najzacniejszych rodach sztandary cechuje wielka różnorodność form i kształtów.
      Z czasem liczebność armii rosła, rozwinęła się też znacznie sztuka wojenna. Bitwy przestały być szeregiem indywidualnych starć i przekształciły się wyrafinowane manewry zwartych oddziałów samurajów i ashigaru. Powstała potrzeba identyfikacji tychże i zorganizowania systemu przekazywania komend. Temu wszystkiemu posłużyły sztandary.
      O roli, jaką odgrywają weksylia świadczy fakt, że tytuł honorowy nadawany wasalom najwyższej rangi, hatamoto, znaczy właśnie 'niosący sztandar'. Oficerowie flagowi, hata bugyo, stanowią ważną kategorię kadry dowódczej, a kurierzy tsukai ban wybierani są spośród najbardziej oddanych i najlepiej wyszkolonych żołnierzy. W razie potrzeby oni właśnie stanowią gwardię przyboczną dowódcy.
      Sztandar towarzyszy samurajowi w zwycięstwie i klęsce. Gdy znajdzie się w murach obleganego zamku, zwiastuje zwycięstwo, a temu, który pierwszy go wniesie, przysługują honory zdobywcy. Znane są nawet przypadki, gdy podczas szturmu wojownicy ciskali swoje chorągwie w wyłom, byle tylko to ich znak pierwszy oznaczył teren przeciwnika. Z drugiej strony popularne powiedzenie głosi "jeśli zetniesz komuś głowę, owiń ją w jedwab sztandaru, który niósł" - co ma zresztą praktyczne znaczenie przy ocenie znakomitości pokonanego.

Formy
      Rokugańskie sztandary wykonywane są zazwyczaj z bambusa i jedwabiu. Występują w wielu typach, o czym poniżej, zazwyczaj jednak weksylia stosowane w obrębie jednego klanu mają cechy wspólne.
      Klany Rokuganu posługują się barwami jako jeszcze jednym wyróżnikiem. Znajduje to odzwierciedlenie w kolorach, wybieranych dla sztandarów, stąd flagi Żurawi będą w bielach i błękitach, a skorpionów w czerwieniach i czerniach. Nie zawsze jest to jednak regułą - najdawniejsze z nich mogą nosić zupełnie inne barwy; również wymogi identyfikacji oddziałów sprawiają, że używa się kolorów spoza klanowego kanonu.
      Najważniejsze, mające znaczenie symboliczne i religijne, jest pięć barw: biała, żółta, niebieska, czerwona i czarna. W użyciu są również fioletowa, złota (jasnobrązowa) i zielona.
      Zasady: Jeżeli armia wyposażona w kompletny zestaw sztandarów (uma jirushi, nobori, sashimono) walczy z armią nie posiadającą tychże, należący do niej BG może przesunąć swoją pozycję na Tabeli Bitwy o jedną kolumnę w stosunku do wyznaczonej przez jego położenie i przebieg walki.
      Dowodzący armią wyposażoną w sztandary otrzymuje Dodatkowe Podbicie we wszystkich testach Taktyki, dotyczących przekazywania rozkazów i komend.

Typy sztandarów

Wielki sztandar - o uma jirushi
      Sztandary te najczęściej przyjmują postać trójwymiarowych obiektów, wykonanych z drewna i jedwabiu, uformowanych na kształt rozmaitych przedmiotów. Istnieją o uma jirushi w formie świątynnych dzwonów, parasoli, wachlarzy, ciał niebieskich, pióropuszy i wielu innych. Są zazwyczaj ciężkie i masywne, tak, że niejednokrotnie nieść je musi kilku ludzi.
      Wielkimi Sztandarami posługują się tylko daimyo najważniejszych rodzin i ich generałowie. Symbolizują majestat i potęgę stojących za nimi sił - rodów i klanów.
      Zasady: Generał posiadający o uma jirushi dodaje 3 do swojego rzutu Krąg Wody + Taktyka i otrzymuje cztery Dodatkowe Podbicia w testach Taktyki dotyczących wydawania komend i rozkazów.
      Nie można nabyć Wielkiego Sztandaru w toku tworzenia postaci.

Mały sztandar - ko uma jirushi
      Ko uma jirushi jest 'mały' tylko z nazwy. To najczęściej okazały płat jedwabiu o kształcie zbliżonym do kwadratu i ozdobiony osobistym godłem lub mottem używającej go osoby. By zapobiec owijaniu się płata wokół drzewca, górna jego krawędź jest rozpięta specjalną poprzeczką. Sztandar taki nosi jedna osoba, jednak nie jest praktycznie w stanie robić czegoś innego (+15 do PT testów związanych z walką).
      Małych Sztandarów używać mogą zarówno najwyżsi dowódcy, jako dodatek i uzupełnienie Wielkich, jak i oficerowie niższej rangi. Ko uma jirushi służą identyfikacji konkretnych, posługujących się nimi osób i dzielą ich losy.
      Zasady: Dowódca posiadający ko uma jirushi dodaje 1 do swojego rzutu Krąg Wody + Taktyka i otrzymuje dwa Dodatkowe Podbicia w testach Taktyki dotyczących wydawania komend i rozkazów. Korzyści nie sumują się z dawanymi przez Wielki Sztandar.
      Mały Sztandar można nabyć w toku tworzenia bohatera kosztem 7 PP.

Nobori
      Nobori to charakterystyczne, wysokie i wąskie chorągwie, podobnie jak poprzednie rozpięte pomiędzy drzewcem i poprzeczką. Nosi się je oparte na specjalnym pendencie, jeśli idzie się pieszo, lub opiera o strzemię. Niekiedy przymocowuje się je do naplecznika zbroi, tak jak opisane poniżej sashimono. Widnieje na nich najczęściej mon rodziny wystawiającej walczący pod nim oddział.
      Sztandary te występują w każdej armii i oddziale w wielkiej mnogości. Towarzyszą poszczególnym jednostkom, wskazując ich pozycje na polu walki; służą do dawania sygnałów i komend. Często również mają zadanie optycznie powiększać hufce wojsk, stąd nie należą do rzadkości armie, w których ashigaru wyposażeni wyłącznie w nobori stanowią nawet dziesięć procent stanu osobowego. W końcu noszone są za samurajami nie dość możnymi, by mieli prawo do uma jirushi, znacznymi jednak na tyle, by pozwolić sobie mogli na giermka, który by taki sztandar nosił.
      Zasady: Identyfikujące samuraja nobori można nabyć w toku tworzenia bohatera za 1 PP.

Sashimono
      W warunkach bojowych ujednolicenie wyglądu armii jest nie do przecenienia, a służą temu właśnie sashimono. Są to niewielkie proporce, przypinane do pleców samuraja lub ashigaru. Najpopularniejsze są sashimono w wersji pojedynczej, wyróżnieni wojownicy (kurierzy, sygnaliści, podoficerowie) noszą jednak podwójne lub potrójne proporce. Podwójne sashimono, przypominające skrzydła, są również popularne wśród Żurawi i Feniksów.
      Zasadą jest, że cały oddział nosi jednakowe sashimono; poszczególne klany mają również własne systemy różnicowania ich tak, by odzwierciedlały cały schemat organizacyjny wojska. Znaczniejsi samurajowie posiadają indywidualne proporce, nierzadko przygotowywane specjalnie na daną kampanię, noszące ich osobiste znaki, motta i zawołania. Niektórzy wojownicy wypisują nawet na sashimono teksty wyzwań na pojedynek, skierowanych do konkretnych osób, na napotkanie których liczą!
      Zasady: Zindywidualizowane sashimono można nabyć podczas tworzenia bohatera kosztem 1 PP.

Horo
      Udrapowany płat tkaniny, rozpięty na przestrzennej, bambusowej konstrukcji, i noszony podobnie jak sashimono na plecach to horo. Używają go jeźdźcy - podczas galopu sztandar wypełnia się powietrzem, powiększa się i staje się doskonale widoczny, ukazując umieszczone na nim znaki.
      W dawnych czasach horo nosiły elitarne oddziały kawalerii oraz posłańcy. Obecnie wyróżnia wyłącznie cesarskich heroldów, shisha.
      Zasady: Horo utrudnia poruszanie się pieszo (+5 do PT testów fizycznych). Z drugiej strony utrudnia trafienie jeźdźca z tyłu (+10 do PT trafienia).
      Nikt poza heroldami shisha nie może nosić horo. Absolwenci szkoły Miya otrzymują horo automatycznie w startowym ekwipunku postaci.

Maku
      Maku to długi i szeroki parawan rozpięty na bambusowych tyczkach. Służy do ogrodzenia stanowiska dowodzenia i zabezpieczenia znajdującego się w nim sztabu przed nieprzyjacielskim ogniem. To samo zadanie maku spełnia przy zakładaniu obozów - otacza się nimi zajmowany teren, by utrudnić jego obserwację.
      Maku ozdabia się zazwyczaj monami dowódcy.

      Podane w niniejszym tekście zasady są oficjalne i pochodzą z "The Winter Court: Kyuden Kakita".

Źródła:
      1. Ree Soesbee, Rich Wulf, Shawn Carman: The Winter Court: Kyuden Kakita, AEG;
      2. Stephen Turnbull, Angus McBride: Samurai heraldry, Osprey Publishing, Oxford 2002;
      3. Witold Nowakowski: Kawanakajima 1561, Bellona, Warszawa 2002;



 
 


L5K PO
POLSKU: